اختلال دوقطبی

اختلال دوقطبی

اختلال شخصیت نمایشی یکی از ناهنجاری­های روانی بشمار می­رود که قبل از اینکه به توضیح درباره این اختلال روانی بپردازیم  بهتر است در ابتدا تعریفی کلی از خود داشته باشیم.

در مقوله روانشناسی شخصیت به تفاوت‌های فردی در الگوهای مشخص تفکر، احساس و رفتار در افراد اشاره دارد.

در مطالعه شخصیت به دو زمینه گسترده برمی­خوریم: یکی درک تفاوت‌های فردی در ویژگی‌های خاص شخصیتی، مانند اجتماعی بودن یا تحریک‌پذیری و دیگری نحوه عملکرد افراد بر اساس آنچه اعتقاد دارند از درونشان ناشی می­شود و در طول زندگی نسبتاً ثابت باقی می‌ماند.

افراد با اختلال شخصیت نمایشی رفتاری بسیار هیجان‌انگیز دارند که تحت کنترلشان نیست و از طرفی توجه طلب هستند در نحوه گفتار و رفتارشان به‌شدت همه‌چیز را پررنگ و لعاب و اغراق‌آمیز جلوه می­دهند.

درست است در ظاهر رفتار نمادین جذابی دارند ولی در باطن هرگز نمی­توانند به شکل پایدار و منظم دل‌بسته چیزی باشند.

اختلال شخصیت نمایشی

برای جلب‌توجه دیگران و اینکه همیشه می­خواهند در مرکز توجه باشند دست به هر کار یا حرکتی می­زنند.

 

از ویژگی‌های ظاهری این افراد می­توان به این موضوع اشاره کرد که حرکات سر و دست و زبان آن‌ها و نوع تکلم و رفتارشان جلب کننده است.

بسیار خودمحور و لجباز هستند.

اگر بخواهیم ریشه این اختلال را در کودکی ردیابی کنیم این‌طور می­توان گفت که کودک به شکل اغراق‌آمیزی تنبیه می­شود و یک‌بار دیگر به شکلی غیرعادی به تعریف و تمجید و تشویق می­پردازند.

اختلال شخصیتی نمایشی در سنین پایین­تر به‌صورت حادتری جلوه می­کند و به‌مرور زمان در سنین بالاتر علائم کمتری خواهد داشت.

ولی از آنجایی که چند شخصیتی بودن  مجال درست فکر کردن و تحلیل کردن به این افراد را نمی­دهد هیچ‌گاه به‌تنهایی و بدون کمک روانشناس قادر نیستند به هویت واقعی خود پی ببرند و تشخیص بدهند کدام یک از شخصیت های موجود معرف واقعی آن‌ها خواهد بود.