اختلال شخصیت خودشیفته

اختلال شخصیت خودشیفته

از نظر روانشناسی اختلال شخصیت خودشیفته نام دیگری هم در سطح جهانی دارد بنام اختلال شخصیتی نارسیستی و ریشه این نام‌گذاری به اساطیر و افسانه یونان برمی­گردد، این شخصیت افسانه‌ای زیبارو روزی لب چشمه‌ای به قصد نوشیدن آب چهره خود را در رودخانه می­بیند و فریفته زیبایی خود می­شود.

برای در آغوش کشیدن خود در آب می­افتد و در نهایت غرق می­شود.

افرادی که دچار اختلال خودشیفتگی هستند همواره چه در خیال و چه در دنیای واقعی و یا در  رفتارشان احساس خودبرتربینی و خودبزرگ‌بینی نسبت به دیگران دارند.

اغلب اوقات سنین شروع این اختلال در اویل نوجوانی است.

این افراد این‌طور تصور می­کنند که بسیار مهم هستند و بقیه افراد پیرامون آن‌ها از شأن اجتماعی و شخصیتی پایین‌تر از آن‌ها قرار دارند از این جهت به‌طور مدام از اطرافیان انتظار دارند از آن‌ها تعریف و تمجید کرده و در صورت دستیابی به موفقیت یا امتیازی درباره تمام آن‌ها بزرگنمایی می­کنند .

اختلال شخصیت خودشیفته

رفتارشان بسیار اغراق‌آمیز و غیرواقعی است.

 

دائماً این تصور را دارند که از هوش و استعداد خارق‌العاده‌ای برخوردارند و هیچ‌کس شبیه آن‌ها نیست.

در تمامی شرایط بر این باور هستند که شخصیتی خاص و بی‌همتا دارند و تنها افرادی که از درجه اجتماعی خاص برخوردار هستند لایق مراوده با ایشان است.

به‌محض حضور پیدا کردن در یک جمع تمام تلاششان را بکار می­گیرند که نظر بقیه را به خود جلب کرده و بهانه‌ای برای این بیابند تا دیگران آن‌ها را مورد تعریف و تمجید قرار دهند.

این‌گونه افراد از آنجایی که به اطرافیان خود حسادت می­ورزند این تصور را دارند که با آن‌ها حسادت می­شود، درنتیجه این رفتارها بندرت قادر به ساختن رابطه‌ای سالم با دیگران هستند و اگر هم با شخصی رابطه دوستانه داشته باشند به‌منظور سوءاستفاده و رسیدن به مقاصد خودشان است.

مهم‌ترین شیوه برای درمان این اختلال مراجعه به روان‌درمان و درمان از طریق صحبت کردن و یا مصرف دارو است.

بسیاری از پزشکان  بر این باور هستند احتمال دارد ریشه این اختلال از بی‌توجهی در دوران کودکی نشأت گرفته باشد.