اختلال اوتیسم

اختلال اوتیسم

اوتیسم یا اختلال طیف اوتیسم که به آن درخودماندگی هم گفته می­شود یکی از اختلالات رشد محسوب می­شود که از سنین نوزادی امکان شکل گیری و ابتلا به آن در افراد دیده شده است.

یکی از اختلالات رشد است که خیلی بیشتر در روابط اجتماعی خودش را نشان می­دهد.

با این وجود که علائم این اختلال تا قبل سه سالگی خود را نشان می­دهد ولی به‌طور دقیق علل پیدایش آن مشخص نیست.

به‌طور کلی درصد ابتلای پسران به این اختلال خیلی بیشتر از دختران دیده شده است.

علائم محیطی که کودک در آن رشد می­کند و همچنین موقعیت اقتصادی و اجتماعی والدین تأثیری بر بروز این بیماری ندارد.

اما نتیجه برخی مطالعات درباره این اختلال نشان­ می­دهد، زنانی که با مشکل اضافه وزن و ابتلا به بیماری دیابت مواجه هستند اگر باردار شوند احتمال اینکه فرزند آنها مبتلا به اوتیسم باشد خیلی بیشتر از زنانی است که از سلامت کامل هنگام بارداری برخوردار هستند.

اختلال اوتیسم

گاهی والدین در ابتدا با علائمی از جمله پرخاشگری در کودکان مواجه می­شوند و همین‌طور رفتارهایی که ارتباط کودک با دنیای بیرون را دچار تنش می­سازد.

 

رفتار و حرکاتی تکراری از کودک سر می­زند مثلاً دست زدن و بالا و پریدن و حرکاتی شبیه این.

حتی گاهی دل‌بستگی بیش از حد کودک به بعضی اشیا و یا یک موقعیت می­تواند نشانه­ای از اختلال اوتیسم باشد.

از دیگر علائم می­توان به بعضی علائم ظاهری و جسمی اشاره کرد.

برای مثال برخی تغییراتی که در حواس پنج‌گانه کودک رخ می­دهد و سبب ایجاد حساسیت در یکی از حواس ( شنوایی، بساوایی، بینایی، بویایی و چشایی) می­شود.

از دیگر علائم بارز و ظاهری که در کودکان مبتلا به اوتیسم وجود دارد عدم توانایی در ارتباط برقرار کردن با دیگران و محیط اطراف است.

از روی حالت بدن، ارتباط‌های چشمی و حالت چهره این کودکان به‌راحتی می­توان به وجود این اختلال پی برد.

حتی شیوه ارتباط کلامی این کودکان هم می­تواند نشان دهنده این اختلال باشد.

والدین باید کاملاً با هوشیاری به بهبود علائم این اختلال بپردازند.

علاوه بر کمک گرفتن از فوق تخصص روان‌پزشکی اطفال و بسیار ضروری است که کودک توسط یک متخصص مغز و اعصاب اطفال هم ویزیت شود و در کنار همه این‌ها از شیوه‌های مختلف روان‌درمانی مانند گفتاردرمانی و کاردرمانی هم برای بهبود سریع‌تر کمک گرفته شود.